Miechów to miasto w woj. małopolskim, w powiecie miechowskim, siedziba gminy miejsko-wiejskiej Miechów. W latach 1975-1998 miasto administracyjnie należało do woj. kieleckiego.

Historia
W połowie IX w. ziemia miechowska była częścią państwa plemiennego Wiślan, a z końcem pierwszego tysiąclecia podporządkowała się książętom piastowskim, stając się częścią państwa polskiego.
Właścicielem terenów, na których leżał Miechów (wówczas malutka osada) był Jaksa herbu Gryf, książę pomorski spowinowacony z największymi rodami polskimi. Właściwym początkiem miasta Miechowa stało się sprowadzenie tu w 1163 roku zakonników – stróżów Grobu Bożego zwanych Bożogrobcami. Jaksa nadał im oprócz Miechowa wsie: Wielkozagórze i Komorów.
Pierwszym kanonikiem był Marcin zw. Galus z pochodzenia Francuz, który wraz z kilkoma braćmi po uzyskaniu zgody krakowskiego biskupa Mateusza przystąpił do budowy pierwszego kościoła i klasztoru, poświęconego w 1170 roku przez biskupa krakowskiego Gedkę. Miechów jako osada przyklasztorna rozwijał się wraz z zakonem i prawa miejskie uzyskał w 1290 roku nadane mu przez Przemysła II.
W roku 1457 urodził się w Miechowie jeden z najznamienitszych jego mieszkańców – Maciej Karpiga zwany później Maciejem Miechowitą – ksiądz, lekarz, astrolog, historyk i geograf, wielokrotny rektor Akademii Krakowskiej, autor słynnego "Traktatu o dwóch sarmacjach".
Tragicznie zapisało się dla Miechowa powstanie styczniowe. 17 lutego 1863 r. oddziały powstańcze nieudolnie dowodzone przez Apolinarego Kurowskiego dokonały próby opanowania Miechowa. Klęska powstańców była całkowita – nielicznym udało się w rozsypce wycofać – reszta poległa lub zginęła w męczarniach, gdyż rannych powstańców wrzucano do studni na rynku miasta. Miasto spotkały liczne represje i naturalnie pożar, którego rosyjscy żołdacy nie pozwalali gasić. Po pamiętnym dniu 17 lutego 1863 roku pozostało 40 ocalałych domów i 830 osób, czyli połowa dotychczasowej ludności.
Okres popowstaniowy to czas ożywionej działalności stowarzyszeń rolniczo-ziemiańskich oraz chłopskich. Pierwsze Towarzystwo Rolnicze powstało w 1898 r. z inicjatywy takich działaczy jak: Gabriel Godlewski, Stefan Kozłowski i Bogusław Kleszczyński. Powstała także pierwsza organizacja włościańska pod nazwą "Jutrzenka". W 1903 r. została zorganizowana wspaniała wystawa rolnicza. Okres poprzedzający wybuch I wojny światowej to czas pewnego ożywienia w rozwoju miasta – powstały zakłady usługowe i przemysłowe: destylarnia monopolowa przy ul. Wolbromskiej, kilka cegielni, skład maszyn rolniczych Górkiewicza, drukarnia St. Jeżewskiej, zakład ślusarski W. Budzińskiego, kilka dużych sklepów i składów.
Wybuch I wojny światowej spowodował wiele zmian w ziemi miechowskiej. Już w na początku 1914 r. Rosjanie ogołocili przygraniczne tereny z wojsk przegrupowując je do rdzennej Rosji tak, że wojska austriackie bez przeszkód wkroczyły na teren Miechowszczyzny.
8 sierpnia 1914 przez Miechów kierując się na Kielce przemaszerowała słynna I Kompania Kadrowa Legionów organizowanych przez Józefa Piłsudskiego. Od momentu wkroczenia Austriaków do Miechowa rozpoczął się okres okupacji austriackiej trwający aż do listopada 1918 r. Miechowskie stało się siedzibą c. i k. Komendy Obwodowej. Obwodem Miechowskim kierował podpułkownik Franciszek Preveaux, a zastępcą jego był major Rudolf Weber.
Na początek 1919 roku przypada okres organizowania władzy polskiej na terenie miechowszczyzny. Wyniszczona przez zaborców ziemia miechowska skutki wojny usunęła dopiero w latach 1925-1926. Uruchomiono wtedy fabrykę narzędzi rolniczych, powstało kilka kaflarni. W Charsznicy uruchomiono odlewnię żeliwa.
W 1934 r. przez Miechów została przeprowadzona linia kolejowa łącząca Kraków ze stacją w Tunelu – miasto uzyskało własny dworzec kolejowy. Pomimo tego chwilowego ożywienia nie powstały w Miechowie wielkie przedsiębiorstwa, gdyż powiat miechowski został przyporządkowany do województwa kieleckiego znajdującego się w tak zwanej "Polsce B" zacofanej gospodarczo i kulturalnie.
II wojna światowa zaczęła się dla Miechowian wielką ucieczką przed wojskami niemieckimi, które już 6 września wkroczyły do miasta. Z uwagi na wcześniejsze wycofanie się wojsk polskich, Miechów nie doznał żadnych zniszczeń. Zbombardowany został dworzec kolejowy w Charsznicy i tunel kolejowy na trasie do Kielc. Miechów znalazł się w Generalnym Gubernatorstwie w dystrykcie krakowskim. Na obwód miechowski ("Kreis Miechów") składały się część powiatu olkuskiego i powiatu pińczowskiego. Na tak zwane "roboty" do centralnych Niemiec z terenu powiatu miechowskiego wywieziono 30 000 ludzi, z czego 15% nie powróciło po wojnie.
16 stycznia 1945 Miechów został wyzwolony przez wojska Armii Czerwonej. Niemcy wycofali się w popłochu, nie było poważniejszych walk i związanych z tym zniszczeń. Zorganizowany na nowo powiat miechowski został włączony w granice województwa krakowskiego. Większe miejscowości w powiecie to oprócz Miechowa: Proszowice, Słomniki i Książ Wielki. Granice powiatu sięgały w tym czasie aż do Wisły.
W 1955 r. decyzją administracyjną z powiatu miechowskiego wydzielono powiat proszowicki. W tym kształcie powiat istniał do 1975 r., kiedy został uchwalony dwustopniowy podział administracyjny kraju i powiaty zniknęły z mapy Polski.
W 1999 r. nastąpiły ponowne zmiany organizacyjne w administracji państwowej. Wróciły powiaty, chociaż w innych granicach niż miało to miejsce przed ich likwidacją w 1975 r. Miechów znowu stał się stolicą powiatu, ale o powierzchni mniejszej niż dawniej.
15 listopada 1999 Rada Powiatowa przyjęła symbole władzy samorządowej, to jest godło i flagę. Godłem powiatu został biały ukoronowany orzeł z dziobem, językiem i szponami złotymi z podwójnym czerwonym krzyżem na piersi, stojący na dwóch skrzyżowanych szablach.

POWRÓT DO STRONY MIEJSCOWOŚCI OD A DO Z

STRONA GŁÓWNA

Tekst ten jest udostępniony na licencji [GNU Free Documentation License] Pochodzi on z w Wolnej Encyklopedii Sieciowej Wikipedia