Lubaczów to  miasto i gmina w południowo-wschodniej Polsce, w województwie podkarpackim, w powiecie lubaczowskim, położone u ujścia rzeczki Sołotwy do Lubaczówki, dopływu Sanu, blisko granicy państwa z Ukrainą. W latach 1975-1998 miasto administracyjnie należało do województwa przemyskiego. Z Lubaczowa prowadzą drogi do Korczowej (przejście graniczne z Ukrainą - 25 km) i dalej do: Przemyśla, Jarosławia do drogi E40, Bełżca i dalej do Tomaszowa Lubelskiego lub przejścia granicznego w Hrebennem (50 km), Horyńca-Zdroju, granicy państwa w Budomierzu (planowane przejście graniczne - 12 km).

Historia
Pierwsza wzmianka o Lubaczowie pochodzi z 1214 roku. Wówczas na mocy traktatu spiskiego zawartego pomiędzy Leszkiem Białym, księciem krakowskim i sandomierskim a królem węgierskim Andrzejem, gród otrzymał Pakosław. Początkowo istniał pod nazwą Lubacew (Ljubacew). W 1376 zmienił nazwę na Lubaczów. Prawa miejskie uzyskał w 1377. Po smierci ostatniego księcia rawsko-mazowieckiego, miasto przeszło w 1462 pod zarząd królewski. Starostwu lubaczowskiemu liczne przywileje nadał w 1523 król Zygmunt Stary.
Od 1772 znajdowało się pod zaborem austriackim aż do 1918. W 1817 dobra starościńskie sprzedano a w 1868 władze austriackie przeniosły urzędy do Cieszanowa. Po I wojnie miasto uzyskało rangę powiatu.
 

POWRÓT DO STRONY MIEJSCOWOŚCI OD A DO Z

STRONA GŁÓWNA

Tekst ten jest udostępniony na licencji [GNU Free Documentation License] Pochodzi on z w Wolnej Encyklopedii Sieciowej Wikipedia