Łobez to miasto w woj. zachodniopomorskim, siedziba powiatu łobeskiego i gminy miejsko-wiejskiej Łobez, położone nad rzeką Regą na Wysoczyźnie Łobeskiej. W latach 1975-1998 miasto administracyjnie należało do woj. szczecińskiego.
 

Nazwa Łobez jest polskiego pochodzenia - wiąże się z wyrazem łobuzie czyli krzaki, zarośla. "Łobez" oznaczał roślinę rosnącą na bagnach, a więc miejsce podmokłe.

Historia
We wczesnym średniowieczu powstał na prawym brzegu Regi gród obronny Pomorzan, przy którym wytworzyło się podgrodzie. Podgrodzie stało się zalążkiem miasta - skupiała się tam ludność rzemieślniczo-handlowa, pełniło też funkcje administracyjno-wojskowe.
Pierwsze wzmianki o Łobzie pochodzą z 1271. Jest w nich mowa o rycerzu Borku jako o właścicielu grodu. Dalsze losy Łobza łączą się z losami rodu Borków.
W 1348 Łobez dostał potwierdzenie swoich praw miejskich lubeckich. W XIV wieku występuje już burmistrz i rada miejska. Wtedy też Łobez otoczono murami, które przetrwały do XVIII wieku. W 1460 uzyskał własne sądownictwo. Borkowie wznieśli też w łobzie zamek, który przetrwał do XVIII wieku. W 1648 miasto weszło w skład Branderburgii.
Zawsze jednak Łobez pozostawał małym miasteczkiem opierającym swój rozwój na rolnictwie, hodowli bydła i własnej wytwórczości rzemieślniczej.
W czasie wojny miasto zostało zniszczone w 60%.

 

POWRÓT DO STRONY MIEJSCOWOŚCI OD A DO Z

STRONA GŁÓWNA

Tekst ten jest udostępniony na licencji [GNU Free Documentation License] Pochodzi on z w Wolnej Encyklopedii Sieciowej Wikipedia