Łęczyca to miasto i gmina w województwie łódzkim, w powiecie łęczyckim, 40 km na północ od Łodzi, 130 km na zachód od Warszawy, na skrzyżowaniu głównych szlaków komunikacyjnych kontynentu europejskiego, łączących północ z południem (trasa nr 1) i wschód z zachodem (trasa nr 2). Miasto rozciąga się na pograniczu Niziny Mazowieckiej i Niziny Wielkopolskiej nad Bzurą (lewym dopływem Wisły), a dokładnie przy ujściu doliny Bzury do pradoliny warszawsko-berlińskiej. W latach 1975-1998 miasto administracyjnie należało do województwa płockiego.


Historia
-- VI-XII wiek istniał tu gród w niedalekim Tumie,
-- VII wiek osada na prawym brzegu dawnego koryta Bzury, na lewym brzegu rzeki osada targowa z kościołem św. Krzyża,
-- w XI wieku powstało opactwo benedyktynów,
-- XI i XII wiek najważniejszy gród prownincji,
-- 1136 wymieniona pod nazwą łacińską Lancicia,
-- 1138-1148 gród siedzibą księżnej Salomei, wdowy po Bolesławie Krzywoustym (Łęczyca była wtedy stolicą tzw. oprawy wdowiej)
-- 1141-1161 budowa dla benedyktynów kolegiaty NMP i św. Aleksego, stała się ona miejscem zjazdów książęcych i synodów kościelnych metropolii gnieźnieńskiej,
-- przed 1267 nadanie praw miejskich, lokacja miasta na północ od osady na lewym brzegu Bzury,
-- w XVI wieku rozwój miasta jako ośrodka rzemieślniczo-handlowego,
-- od 1793 pod zaborem pruskim,
-- od 1807 w Księstwie Warszawskim,
-- od 1815 w Królestwie Polskim,
-- w latach 1919-1975 miasto siedzibą powiatu,
-- w 1939 walki z Niemcami Armii Poznań i Pomorze,
-- w latach 1939-1945 wielkie straty w ludziach, zagłada ludności żydowskiej

POWRÓT DO STRONY MIEJSCOWOŚCI OD A DO Z

STRONA GŁÓWNA

Tekst ten jest udostępniony na licencji [GNU Free Documentation License] Pochodzi on z w Wolnej Encyklopedii Sieciowej Wikipedia