Koszalin jest największym miastem Pomorza Środkowego w północno-zachodniej Polsce w województwie zachodniopomorskim. Położony 13 km od wybrzeża Bałtyku nad wpadającą do jeziora Jamno rzeką Dzierżęcinką. W Koszalinie krzyżują się drogi krajowe nr 6 i nr 11.

Historia
Ciągłość udokumentowanej źródłami historii zasiedlenia tego miejsca sięga blisko 1850 lat. W czasach antycznych Koszalin znany byl pod nazwą Scurgum. Został on odwzorowany na antycznej mapie Klaudiusza Ptolemeusza z lat 142- 147 naszej ery. O tym, że miejscowość ta jest dzisiejszym Koszalinem, informuje skorowidz nazw historycznych ORBIS LATINUS oraz wynika to z położenia wśród innych zidentyfikowanych miejscowości Pomorza. Koszalin był osiedlem słowiańskim w XII wieku. W 1214 roku książę pomorski Bogusław II nadał "wieś Koszalice, koło Góry Chełmskiej, w ziemi kołobrzeskiej" klasztorowi w Białoboku k/Trzebiatowa. W 1248 wschodnia część ziemi kołobrzeskiej z Koszalinem przeszła na własność biskupów pomorskich (kamieńskich) dając początek biskupiemu księstwu kamieńskiemu. W 1266 roku biskup pomorski Herman von Gleichen lokował miasto na prawie lubeckim nadając mu okoliczne wsie i liczne przywileje i ustanawiając tu swoją główną rezydencję i stolicę biskupiego księstwa kamieńskiego. Nabywając wieś Jamno (1331), część jeziora Jamno wraz z mierzeją i grodem Unieście (1353) Koszalin uzyskał bezpośredni dostęp do morza uczestnicząc intensywnie w następnych wiekach w handlu morskim, co prowadziło do zatargów z Kołobrzegiem i Darłowem. Po wymarciu książąt pomorskich w 1637 dostał się w ręce Bogusława Ernesta Croya, a następnie margrabiów brandenburskich. Od tego momentu, aż do 1918 Koszalin był uważany za stolicę księstwa kaszubskiego (powiaty koszaliński, kołobrzeski, białogardzki i szczecinecki). Od wielkiego pożaru w 1718 roku rozwijało się bardzo powoli. W XIX wieku Koszalin stał się istotnym centrum handlowym i komunikacyjnym na trasie łączącej Gdańsk ze Szczecinem. W roku 1818 w Koszalinie umieszczono stolicę jednej z trzech rejencji (obok szczecińskiej i stralsundskiej) wchodzącej w skład prowincji pomorskiej państwa pruskiego. W 1938 roku z części rejencji koszalińskiej utworzono prowincję Poznań-Prusy Zachodniez siedzibą w Pile istniejącą do 1945 roku. Po drugiej wojnie światowej, w wyniku konferencji Poczdamie, Koszalin znalazł się z Polsce. W 1945 władze kilka razy przenosiły siedzibę administracyjną województwa zachodniopomorskiego między Koszalinem i Szczecinem. W 1950 podzielono województwo zachodniopomorskie na województwo szczecińskie i województwo koszalińskie. Koszalin był w latach 1950-1975 stolicą "dużegp" województwa koszalińskiego (jednego z 17) oraz w latach 1975-1998 siedzibą władz "małego" województwa koszalińskiego (jednego z 49). W wyniku reformy administracyjnej z 1998 Koszalin znalazł się w województwie zachodniopomorskim , mimo że część mieszkańców głównie z Koszalina opowiadała się za utworzeniem województwa środkowopomorskiego (pokrywającego się w części z dawnym woj. koszalińskim istniejącego w latach 1950-75). Na mariaż z Koszalinem nie chcieło się jednak zgodzić wielu mieszkańców Słupska, Lęborka i Bytowa, którzy swe szanse dopatrywali w województwie pomorskim. Pod koniec roku 2003 zakończył się proces zbierania podpisów pod obywatelskim projektem ustawy w sprawie utworzenia województwa środkowopomorskiego, a 18 marca 2004 w Sejmie odbyło się pierwsze czytanie tegoż projektu. Decyzją posłów projekt skierowany został do Komisji Administracji i Spraw Wewnętrznych oraz Komisji Samorządu Terytorialnego i Polityki Regionalnej.

POWRÓT DO STRONY MIEJSCOWOŚCI OD A DO Z

STRONA GŁÓWNA

Tekst ten jest udostępniony na licencji [GNU Free Documentation License] Pochodzi on z w Wolnej Encyklopedii Sieciowej Wikipedia