Końskie to miasto w woj. świętokrzyskim, w powiecie koneckim, siedziba gminy miejsko-wiejskiej Końskie. Położone jest na północnym skraju Wyżyny Kielecko-Sandomierskiej, wśród Lasów Koneckich. Ośrodek przemysłowy (przemysł metalurgiczny, wytwórnie płytek ceramicznych) i handlowy.

W latach 1975-1998 miasto administracyjnie należało do woj. kieleckiego.

Historia
Najstarsze ślady osadnictwa na terenie miasta pochodzą z XI wieku (cmentarzysko z tego okresu zostało odkryte w północnej części miasta w 1925 roku).
W latach 80. XVII wieku wieś Końskie wraz z okolicą przeszła w posiadanie rodziny Małachowskich. Ród ten pochodził z Małachowic koło Łęczycy i należał do najznakomitszych rodów magnackich. Najwybitniejszą postacią spośród Małachowskich był bez wątpienia Jan – kanclerz wielki koronny, który w sposób szczególny zasłużył się dla Końskich. To właśnie dzięki jego staraniom 30 grudnia 1748 roku król August III Sas nadał Końskim przywilej lokacyjny po czym nastąpiła oficjalna lokacja miasta na prawie magdeburskim. Wraz z uzyskaniem praw miejskich Końskie otrzymało herb przedstawiający splecione inicjały kanclerza J.M.K. na czerwonym tle oraz nazwę "Końskie Wielkie". Akt lokacji miasta spowodował napływ nowych osadników i rozwój rzemiosła.
Katastrofalna dla miasta okazała się II wojna światowa. Już w pierwszych jej dniach miały tu miejsce bombardowania przynoszące śmierć wielu konecczanom. 28 września 1939 roku na rynku tego miasta miała miejsce egzekucja 30 cywilów, których rozstrzelano w odwecie za napaść na niemieckich żołnierzy. Obecna przy egzekucji w charakterze mimowolnego świadka była Leni Riefenstahl, która wzburzona tym zdarzeniem przerwała swoje prace i wróciła do Niemiec. Rejon miasta i jego okolic stał się ośrodkiem ożywionego ruchu partyzanckiego. Działał tu pierwszy oddział legendarnego majora Henryka Dobrzańskiego "Hubala". Czasy II wojny światowej wykazały masowe zaangażowanie i bohaterstwo społeczeństwa Ziemi Koneckiej w walce o ojczyznę. Za wkład wniesiony w obronę przed okupantem miasto Końskie zostało odznaczone Orderem Krzyża Grunwaldu III–ej Klasy.

Zabytki
-- klasycystyczny zespół parkowo-pałacowy wzniesiony przez Jana Małachowskiego w latach 40-tych XVIII w., na wzór zespołu w Pillnitz. W XIX w. zespół pałacowy był kilkukrotnie przebudowywany.
-- pawilony i skrzydła pałacowe
-- oranżeria egipska
-- świątynia grecka
-- glorietta
-- altana
-- pozostałości muru z basztami i neogotyckim Domkiem Wnuczętów
późnogotycka kolegiata pod wezwaniem św. Mikołaja i Wojciecha (wybudowana w latach 1492-1520)
-- barokowy, przycmentarny kościół św. Anny
układ urbanistyczny rynku, przyległe domy z XVIII i XIX w. z portalami kamiennymi
 

POWRÓT DO STRONY MIEJSCOWOŚCI OD A DO Z

STRONA GŁÓWNA

Tekst ten jest udostępniony na licencji [GNU Free Documentation License] Pochodzi on z w Wolnej Encyklopedii Sieciowej Wikipedia