Ciechocinek to miasto i gmina w województwie kujawsko-pomorskim, w powiecie aleksandrowskim. W latach 1975-1998 miasto administracyjnie należało do województwa włocławskiego.

Słynne polskie uzdrowisko w Kotlinie Toruńskiej, w szerokiej dolinie Wisły. Ciechocinek leży na lewym brzegu Wisły. Część uzdrowiskowa bogata jest w zieleń parków, skwerów, pieknych kwietników. W północnej części uzdrowiska jest park Zdrojowy, założony w 1875r. w stylu krajobrazowym z licznymi gatunkami drzew i krzewów (także egzotycznymi). Ciechocinek posiada również oryginalny rezerwat florystyczny - stanowisko słonorośli (m.in. soliród zielony, mlecznik nadmorski, aster solny). W centrum uzdrowiska znajduje się ujęcie wód solankowych

Historia
Na obszarze dzisiejszego Ciechocinka istniała niegdyś osada i gród kasztelański Słońsk. Kasztelania słońska obejmowała tereny położone na prawym brzegu Wisły. Książę Konrad I Mazowiecki utrzymywał w Słońsku warzelnie soli. Nazwa Ciechocinek pojawiła się w dokumentach datowanych od 1456 r. Wzmianki (w zapisach Ciechocino lub Czechoczino dotyczyły osady rolniczej lub małego folwarku. Po I rozbiorze, kiedy Austria zagarnęła żupy solne w Wieliczce i Bochni, podjęto poszukiwania nadających się do eksploatacji źródeł solanki i największe odkryto właśnie w Ciechocinku. Na mocy "ustawy solnej" z 5 marca 1791 zamierzano wybudować warzelnię soli, lecz późniejsze burzliwe wydarzenia nie sprzyjały realizacji projektu. Do rozbiorów Ciechocinek był w woj. inowrocławskim. W 1793 r. znalazł się pod zaborem pruskim, w latach 1807-1815 był w Księstwie Warszawskim, później w Królestwie Polskim. W latach 20. XIX wieku, staraniem Stanisława Staszica i Ksawerego Druckiego-Lubeckiego rząd Królestwa wykupił solanki z rąk prywatnych. Budowę warzelni soli nadzorował Konstanty Leon Wolicki. Wybuch powstania listopadowego przeszkodził w uruchomieniu zakładu. Pełną eksploatację warzelni rozpoczęto w 1832 r. Od 1836 solanki zaczęto wykorzystywać także do celów leczniczych. W miejscowej austerii powstał zalążek zakładu leczniczego i do Ciechocinka zaczęli przybywać kuracjusze. Dostępność do uzdrowiska wzrosła po uzyskaniu w 1867 r. połączenia kolejowego. Pod koniec XIX wieku Ciechocinek był największym uzdrowiskiem w Królestwie, jednym z najmodniejszych na ziemiach polskich. W 1919 r. Ciechocinek otrzymał prawa miejskie. W latach międzywojennych nastąpił dalszy rozwój i rozbudowa uzdrowiska, między innymi odwiercono pierwszą cieplicę. W 1939 r. miasto liczyło 5200 mieszkańców. W okresie powojennym rozbudowano istniejące i zbudowano nowe obiekty uzdrowiskowe. Do 1975 r. Ciechocinek był w województwie bydgoskim. Podstawą rozwoju uzdrowiska są wody lecznicze: chlorkowo-sodowe, bromkowe, jodkowe, żelaziste, borowe. Ze względu na uzdrowiskowy charakter w mieście praktycznie nie ma przemysłu.

Zabytki
- pijalnia wód mineralnych w drewnianym pawilonie z 1880 r. w parku Zdrojowym
- tężnie - uznane za zabytek myśli technicznej
- neogotycki kościół św. Piotra i Pawła z lat 1874-1884
- cerkiew polowa, wzniesiona w 1894 r. w stylu drewnianego budownictwa rosyjskiego

POWRÓT DO STRONY MIEJSCOWOŚCI OD A DO Z

STRONA GŁÓWNA

Tekst ten jest udostępniony na licencji [GNU Free Documentation License] Pochodzi on z w Wolnej Encyklopedii Sieciowej Wikipedia