Biecz to miasto w woj. małopolskim, w powiecie gorlickim, siedziba gminy miejsko-wiejskiej Biecz. W latach 1975-1998 miasto administracyjnie należało do woj. krośnieńskiego.

 

Historia
Tereny, na których powstał i rozwijał się Biecz, zamieszkiwane były przez człowieka już w czasach neolitu, czyli ok. 4500 r. p.n.e. W starożytności przez te ziemie prowadziły szlaki handlowe. Przejście przez Przełęcz Dukielską od czasów starożytnych do dzisiaj łączy Węgry i Słowację z Polską. Nowa wiara chrześcijańska przyniesiona została na ziemie bieckie w IX w. Przynieśli ją uczniowie Cyryla i Metodego. Tędy też prawdopodobnie przechodził ze swym orszakiem św. Wojciech.
Przez lata na tych terenach osiedlało się coraz więcej ludzi. Pierwsze wzmianki o miejscowości pochodzą z 1023-1032.
W XIII w. wybudowano zamek królewski. W zamku mieszkał burgrabia z rycerzami. Bywali w nim także książęta i królowie, m.in. Kazimierz Wielki, Ludwik Węgierski, Jadwiga Andegaweńska czy Władysław Jagiełło. Biecz jednak bardzo szybko rozwinął się z osady służebnej podgrodowej. Miasto otrzymało prawa magdeburskie od Bolesława Wstydliwego ok. 1257. Prawo to potwierdził w 1363 Kazimierz Wielki.
Za panowania Władysława Łokietka miasto zostało otoczone murami obronnymi. Miasto kształtowało się według średniowiecznych form. Centrum stanowił prostokątny rynek z wysoką wieżą ratuszową i ratuszem. Na zachód od niego w XV w. wybudowano kościół pod wezwaniem Bożego Ciała. Dzięki królowej Jadwidze powstał także Kościół św. Ducha. Powstawały kolejne budowle publiczne. Rozwój architektoniczny Biecza wynikał z jego rozwoju gospodarczego.
Dobra kondycja ekonomiczna miasta była przyczyną przysłowiowej zamożności jego mieszkańców, do tego stopnia, iż również tutejsi żebracy stali się stosunkowo dobrze sytuowani i - przez to - wybredni w przyjmowaniu jałmużny. Fama o "rozpuszczonych bieckich dziadach" rozeszła się po kraju przekształcając się w zrozumialsze gramatycznie, ale zupełnie pozbawione merytorycznego sensu powiedzonko "rozpuszczony jak dziadowski bicz".
Biecz pełnił także ważną rolę pod względem administracyjnym i sądowniczym. Był on siedzibą najpierw kasztelani od XIV w. powiatu bieckiego. Także w Bieczu zostały zlokalizowane sądy grodzkie i ziemskie. Obok Krakowa i Nowego Sącza, miasto było siedzibą sądu wyższego prawa magdeburskiego.
Ponieważ zamek został wybudowany dalej od miasta, można było łatwo podbić Biecz podbijając wcześniej zamek. Został on rozebrany w 1475 za sprawą Kazimierza Jagiellończyka.
W 1624 został sprowadzony zakon reformatów. Początkowo klasztor był położony niedaleko rzeki Ropy, tam gdzie obecnie stoi tartak – daleko od miasta. Przenieśli się więc na obecne miejsce w 1651. Mieli wielkie szczęście, ponieważ dzień po "przeprowadzce" była wielka powódź, która zalała poprzedni klasztor.
W XIX wieku powstała legenda, jakoby w XVII w. powstała legendarna szkoła katów. Miasto miało wiele zarabiać na "wypożyczaniu" katów dla sąsiednich miast, które katów nie miały. Prawdą jest tylko to, że miasto miało prawo miecza, a więc swojego mistrza kata.
W 1721 miała miejsce wielka zaraza, po której pozostało ok. 30 mieszkańców. Na pamiątkę zbudowano kapliczkę św. Michała.
W 1772 r. po III rozbiorze Polski Biecz trafił do zaboru austriackiego. Biecz przestał pełnić funkcję stolicy powiatu bieckiego w 1783. W 1882 powstała kolej w Bieczu.
W Bieczu było wiele pożarów, ale największy był 12 maja 1903, gdy spłonęło niemal całe miasto. Miasto przeżyło obydwie wojny spokojnie, bez poważnych strat.

Zabytki
- Kościół Bożego Ciała w Bieczu z końca XV w. z dzwonnicą obronną i basztą przybramną
- fragmenty murów miejskich z barbakanem
- gotycki szpital św. Ducha z połowy XV w.
- góra zamkowa, pozostałości po zamku królewskim rozebranym w 1475
- plebania z XVII w.
- klasztor i kościół Reformatów z 1645-1663
- kamienice: Zbója Becza, Dom Barianów Rokickich z basztą radziecką, - - Kromerówka
- zabytkowe kapliczki

Kultura
W Bieczu znajduje się jedno kino, mianowicie Kino Farys.
W mieście znajdują się także dwa muzea:

- Muzeum w Kromerówce
- Muzeum w Domie Barianów Rokickich

Pomniki
- Tablica Grunwaldzka
- Tablica poświęcona pamięci pomordowanym Żydom
- Tablica poświęcona Adamowi Mickiewiczowi
- Tablica poświęcona papieżowi Janowi Pawłowi II
- Pomnik bpa Marcina Kromera
- Pomnik Stanisława Wyspiańskiego
- Pomnik harcerski
 

POWRÓT DO STRONY MIEJSCOWOŚCI OD A DO Z

STRONA GŁÓWNA

Tekst ten jest udostępniony na licencji [GNU Free Documentation License] Pochodzi on z w Wolnej Encyklopedii Sieciowej Wikipedia